Danmörk, Svíþjóð og Finnland sitja við borðið. Þau eiga atkvæði í ráðherraráði ESB, kjörna fulltrúa á Evrópuþinginu og framkvæmdastjóra í framkvæmdastjórninni, sem leggur fram tillögur að nýrri löggjöf.

Noregur situr, líkt og Ísland, hinum megin. Landið er hluti af innri markaðnum í krafti EES-samningsins en hefur ekki atkvæðisrétt þegar reglurnar eru endanlega samþykktar. Stór hluti þeirra er engu að síður síðar tekinn upp í EES-samninginn og verður hluti af norskum og íslenskum rétti.

Þess vegna er Noregur nærtækasti samanburðurinn við Ísland. Bæði ríkin njóta aðgangs að innri markaðnum án fullrar þátttöku í löggjafarstarfi ESB. En samanburðurinn hefur sín mörk: Noregur er með stærra hagkerfi, býr yfir olíuauði og hefur aðra stöðu í sjávarútvegsmálum.

Danmörk, Svíþjóð og Finnland sýna hina leiðina. Þau þurfa ekki að bíða eftir því að reglan sé fullmótuð í Brussel; þau taka þátt í að móta hana.